Mijn passie voor fotografie begon al vroeg, met de oude camera’s van mijn ouders. Eén daarvan was een Olympus waarop je nog een los flitsblokje moest klikken. De camera zelf was eigenlijk al kapot, maar het flitsblokje werkte nog wel: vier keer flitsen en dan was het op. Tijd voor een nieuw blokje. Dat soort magie maakte indruk.
Van mijn eerste salaris kocht ik mijn eerste digitale compactcamera. Eén voor mezelf en één voor mijn ouders. Fotograferen vond ik leuk, al bleef het in die tijd vooral bij kiekjes en wat experimenteren met instellingen. Op vakanties was ik vaak degene die de foto’s maakte.
Toen mijn vrouw in 2010 zwanger raakte van onze dochter, kocht ik mijn eerste digitale spiegelreflexcamera, inclusief drie lenzen. Bij de aankoop volgde ik een korte cursus en samen met een vriend deed ik daarna een workshop bij StudioMT. Gedurende negen maanden was mijn nieuwe hobby geboren en ik was ervan overtuigd dat ik hier actief mee door zou gaan. Maar zoals dat gaat, werd ik opgeslokt door de drukte van het vaderschap en verdween de camera uiteindelijk in de kast.
Tot een aantal jaren geleden. Tijdens een whiskyproeverij in het dorp raakte ik in gesprek met Marcel Juinen. We spraken over fotografie en ik vertelde over mijn oude hobby. Dat gesprek was het zetje dat ik nodig had: samen pakten we de camera weer op en gingen we opnieuw maandelijks workshops volgen bij StudioMT. Daarnaast ga ik graag mee op fotoreizen en ben ik lid geworden van fotoclub Waalwijk.
Opgeteld heb ik nu zo’n drie jaar ervaring. Ik ben nog volop aan het leren en ontdekken wat ik leuk vind en waar ik beter in wil worden. Dat doe ik onder andere door veel te kijken naar het werk van andere clubgenoten: hoe zit een foto technisch in elkaar, waarom is de compositie zoals die is, en vooral door veel te oefenen.
Fotografie is voor mij opnieuw een hobby geworden waar ik nu met plezier tijd en energie in steek.